Léttist um 1,2 kg þessa viku og náði þar með -5 kg markmiðinu! Er þar með 2 vikum á undan áætlun því planið var að ná þessu fyrir jól. Meira svona! Nú er stefnan sett á -7,5 kg fyrir jól.
Ég ákvað í morgun að máta aftur svarta jakkann minn. Fyrir þá sem ekki kunna bloggið mitt utan af er um að ræða æðislega flottan svartan blazer sem ég keypti fyrir nokkrum mánuðum þótt hann væri allt of lítill 
Hann var svo æðislegur… ég hafði gefið honum auga um langt skeið en aldrei tímt að kaupa hann því hann var jú of lítill og svo kostaði hann 25 þús kjell! En svo sá ég hann á megaútsölu á 5 þús og bara varð að kaupa hann. GAME ON!
Þegar ég keypti hann þá gat ég ekki komið höndunum alla leið inn í ermarnar (nánast alveg samt) og ég átti ekki séns á að hneppa honum. Núna passa hendurnar bara mjög vel og ég get hneppt einni tölu. Vúhú! Vigtin segir -4 kg frá því ég keypti jakkann, en þessi munur segir svo miklu miklu meira! Get ekki beðið eftir að komast almennilega í hann og í draumaheiminum tekst það fyrir áramót!
Like this:
Ég var að fá þá frábæru hugmynd að stefna að æfingu alla daga í desember. Það hef ég aldrei gert áður. Planið núna er svona:
- Mánudagur: Lyfta
- Þriðjudagur: Hlaupaæfing
- Miðvikudagur: Skvass
- Fimmtudagur: Hlaupaæfing
- Föstudagur: Lyfta
- Laugardagur: Hlaupaæfing
- Sunnudagur: Skvass
Hugmyndin er að sunnudagsæfingin sé bara sólo-skvassæfing þar sem ég tek létt á því. Þ.e. æfing þar sem keyrslan er ekki mikil, frekar áhersla á tækni en samt þannig að maður svitni við puðið. Virk hvíld er það sem ég vildi sagt hafa. Þannig passa ég að ofkeyra ekki í æfingunum.
Hvíld er oft oftúlkuð. Það getur verið ágætishvíld og afslöppun að synda 1 km eða taka rólega tækniæfingu í skvass. Líkaminn fær að dunda sér við eitthvað nýtt, öðruvísi hreyfingu og af minni ákvefð.
Naglinn er meðettah: Heimsyfirráð eða dauði
Þetta er bara nákvæmlega það sem ég vildi sagt hafa í síðustu færslu. Ég skransaði aðeins út fyrir, en leiðrétti það strax og málið dautt. Gamla-Heiða hefði farið í “allt ónýtt” fasann því þá var þetta spurning um “í ökkla eða eyra”, “duga eða drepast”, “nú eða aldrei”, “heimsyfirráð eða dauði!” En ekki núna! Þessir fimm (skemmtileg tilviljun) molar sem fóru inn fyrir mínar varir á mánudaginn voru bara fimm molar… ekki heill poki og ég endaði ekki á allsherjar sukki um kvöldið. Ég lét bara staðar numið þarna og hélt mig svo við plan og hef gert síðan. Enda er ég megasátt með það og hef gefið mér nokkur góð klöpp á bak!
Ég held að þessi óþarfa harka mín í eigin garð hafi ekki verið að gera mér neinn greiða. Eða öllu heldur, ég gat aldrei hrósað sjálfri mér fyrir að gera vel því ég hugsaði alltaf sem svo að ég væri að leiðrétta öll mistökin mín, ég var alltaf í mínus, sama hversu vel ég gerði. Í staðinn fyrir það niðurdrepandi viðhorf ætla ég að gefa mér credit fyrir það sem ég er að gera vel: Ég er að æfa stíft og ég er að leggja mig alla fram á æfingum. Ég er að borða eftir plani og er að leggja mig alla fram í mataræðinu. Það er erfitt fyrir mig að halda mataræðinu góðu (núverandi líkamsástand sannar það) og þess vegna er í góðu lagi að segja “flott, vel gert” þegar planinu er fylgt í stað þess að segja “já minna má það ekki vera, þér er nær að hafa étið þetta á þig.” Hvort ætli sé uppbyggilegra?
Sjálfs-hvatning… hún er málið.
Á laugardaginn fór ég út að borða með góðum hópi fólks til að halda upp á stórafmæli bestu vinkonu minnar. Ég hafði ákveðið að þessi máltíð myndi vera út fyrir plan. Ég sparaði aðeins átið yfir daginn (veit ekki hversu skynsamlegt það er) og borðaði síðan af bestu lyst um kvöldið. Hvítvín og kokteill fékk líka að fljóta með.
Ég vaknaði síðan á sunnudaginn nokkuð hress og engin þynnka (guði sé lof) enda var ég dugleg að drekka vatn með víninu. Fór síðan seinni part dagsins og tók góða skvassæfingu. Mataræðið í gær var semsagt frábært, þrátt fyrir smá sukk á laugardagskvöldið. Ég var ánægð með það því oft hefur mér reynst erfitt að koma mér aftur inn á plan eftir svona planað hliðarspor.
Ég vil meina að hreyfingin haldi mér við efnið. Ef ég veit að ég er að fara í ræktina daginn eftir svona sukk þá drekk ég minna (svo ég verði ekki þunn) og ég borða betur daginn eftir, því ég vil hafa næga orku í hreyfinguna og næra líkamann rétt fyrir átökin.
En svo bregðast krosstré sem önnur tré… í morgun var samstarfskona mín mætt með nammi frá útlöndum! Og ég er búin að éta fimm súkkulaðimola. Í staðinn fyrir að óskapast yfir því og fara síðan í fórnarlambsfasa sem endar með “núna er allt ónýtt” og símtali í vælubílinn að þá ætla ég bara að ákveða að fá mér ekki meira. Ég klippi bara aðeins af kolvetnaskammtinum það sem eftir er dags og læt þetta ekki trufla mig. Ef ég geri það er ég nokkuð viss um að þetta muni ekki hafa teljandi áhrif á vigtun næstu viku. Aftur á móti, ef ég vel hina leiðina held ég áfram að borða og líklega stefnir þá hratt í “allt ónýtt” stemmarann með tilheyrandi niðurrifi, auknum líkum á skrópi á æfingar og þyngdaraukningu.
Þar sem ég vel hvernig ég bregst við smávægilegum hliðarskrefum að þá tel ég fyrrnefndu leiðina mun betri: Ég held bara áfram þaðan sem frá var horfið og stefni aftur á góða mælingu næsta laugardag!
… Já og svona meðan ég man: Ég er hef tekið æfingu á hverjum degi síðastliðnar tvær vikur og síðastliðna viku hefur mataræðið verið frábæt. Það þarf meira en fimm litla súkkulaðimola til að hafa áhrif á svona heilsuskriðþunga.
-2,5 kg þessa viku, vúhú! Næ 5 kg næst!
Flestir mæta einhverju mótlæti á heilsubrautinni. Ég upplifi mitt oftast tengt mataræðinu en í gær var það tengt hreyfingunni. Það er afar óvenjulegt því yfirleitt er ég að drukkna í jákvæðninni og keppnisskapinu á æfingum og ef illa gengur segi ég yfirleitt: Ókei, þetta kemur næst.
En gærdagurinn var frábrugðinn. Ég fór á hlaupaæfingu í -4°C og færðin var nokkuð erfið; snjór úti um allt og maður gat ekki hlaupið í sínum eðlilega takti nema á köflum. Þrátt fyrir afbragðshálkugorma þá var erfitt að hlaupa í snjónum þegar hann var orðinn dýpri og götur illa ruddar.
Af þessum sökum var ég mun hægari en venjulega. Ég var reyndar líka stútfull af harðsperrum enda búin að taka duglega á því í ræktinni upp á hvern einasta dag og kuldinn var líka að draga svolítið úr þolinu. En hvað um það, samt var hlaupið… en hlaupið var hægt. Enn eina ferðina var ég lang-síðust í hópnum og snjóspólandi úti í dimmunni. Ég datt í neikvæðnigírinn. Fór að hugsa um að ég yrði nú alltaf síðust í þessum hlaupahóp og að þetta væri svo erfitt af því ég væri að hlaupa með 25-30 aukakíló (ímyndið ykkur að þvælast alltaf um með hámarks leyfðan farangur þegar þið farið til útlanda) og annað viðlíka væl. En, svo hugsaði ég bara með mér. Myndi ég einhvern tímann tala svonavið vinkonu mína sem væri að leggja sig alla fram við að bæta sig og ná árangri? Nei, aldeilis ekki. Af hverju er ég þá svona ógeðslega hörð við sjálfa mig?
Þótt maður vilji ná árangri og pína sig áfram (og vera harður við sig þar sem er í góðu lagi) þá hjálpar svona sjálfsvorkunn manni ekkert. Þannig að í miðju hlaupi ákvað ég að skipta um tón og líta á hlutina í réttu samhengi. Í gær hljóp ég 7 km á meðalpace ca. 7:00-7:30 í frosti, í éljagangi og í vægast sagt ömurlegu færi. Þetta er sama pace- og meira að segja hraðara pace en ég var að halda þegar ég byrjaði að hlaupa í sumar! Og já, þá gat ég nú ekki hlaupið samfleitt mjög lengi heldur. Núna er ég að hlaupa ca. 25 km á viku án vandræða. Þegar ég byrjaði í hlaupahópnum skrifaði ég í æfingadagbókina eftir hverja æfingu að ég hefði labbað upp brekkur. Núna hleyp ég upp brekkur og það í skítafæri. Ég náði því að ljúka hlaupinu í góðu stuði og bara nokkuð ánægð með sjálfa mig.
Maður verður að minna sig á að viðmiðunin verður að vera maður sjálfur. Ég er að bæta mig mjög mikið miðað við sjálfa mig fyrir nokkrum mánuðum og jafnvel vikum. Það þýðir ekkert fyrir mig að bera mig saman við hlaupahópinn því þau eru auðvitað að bæta sig líka og eru bara á allt öðrum stað. Ég veit að um leið og kílóin fara að plokkast af að þá mun hraðinn aukast. Þar að auki tekur tíma að bæta sig og bæting verður ekki alltaf milli vikna. Ég þarf ekki að líta lengra aftur en 1-2 mánuði til að sjá bætingu og ég hlakka til að sjá árangurinn eftir ár!
