Upplifið þið stundum að þið lítið í spegil og hugsið: “Hmm… ég lít bara nokkuð vel út” Og svo sjáið þið myndir af ykkur við sama tækifæri… og þær líta bara ekkert svo vel út 
Ég fór á einhvern bömmer í gær þegar ég var að skoða myndir úr ferðalaginu mínu. Ég er búin að léttast um rúm 20 kg og ég er ennþá feit. Ég verð bara pirruð þegar ég sé þetta. Og þegar ég lít á myndirnar finnst mér ég eiga mikið meira eftir en einhver 15 kg.
Ég er núna á stað (kg-lega séð) sem ég hef oft verið áður og alltaf gengið brösulega að komast niður fyrir. Það hvernig ég lít út núna er “ég” eins og ég hef oftast upplifað mig. Ég á mjög erfitt með að sjá mig fyrir mér granna og grennri og ég er að skemma fyrir mér í hljóði með því að hvísla í huganum hlutum eins og: “Ég verð aldrei mjó.” “Ég fer sennilega ekkert lengra en þetta.” “Ég er ekki alveg að sjá hvernig ég get breyst…” Ég geri þetta ekki meðvitað… en þetta ómar í bakgrunninum.
Ég veit að ég er ekkert á leiðinni að hætta og ég veit að ég mun halda áfram (Núna meðan ég skrifaði þetta leið mér eins og ég væri að ljúga að sjálfri mér og í bakgrunninum hljómaði: “Ég get þetta sennilega ekki”). Ég þarf bara að HALDA ÁFRAM og gera það nógu lengi. Þá hefst þetta á endanum, alls ekki flókið reikningsdæmi. Ég þarf líka að ýta burt þessum niðurbrjótandi hugsunum og læra að taka strax eftir þeim þegar þær byrja. Ég þarf líka að koma jákvæðari hugsunum í staðinn fyrir þær.
Ég held að þessar neikvæðu hugsanir birtist af því á einhvern brenglaðan hátt finnst mér óþægilegt og erfitt að segja jákvæðu hlutina af því mér líður eins og ég sé að hæla sjálfri mér svo mikið og líka að ég sé ekki “raunsæ”. Þannig að það er bara best að vera raunsær (!) En þá þarf ég líka að segja við sjálfa mig: Af hverju er raunsætt að gera ráð fyrir því að mér mistakist þegar ég er búin að standa mig vel í heilt ár og ná frábærum árangri? Það er bara algjörlega órökrétt að gera ráð fyrir því að mér mistakist. Jú, mér hefur mistekist áður á þessum stað á vigtinni en þá hef ég ekki átt heilt ár af dugnaði að baki.
Núna finnst mér ég líka hafa mun skýrar afmörkuð markmið og ég er líka mun ákveðnari í mínum markmiðum. Ég veit að á ákveðnum tímapunkti mun fólk fara að draga úr mér með orðum á borð við “Hvað, þarftu nokkuð að léttast meira? Þú ert svo fín svona” og þar fram eftir götunum. Þetta er allt meint á besta veg, en þetta fólk hefur ekki mína sýn. Ég þarf að passa mig á að láta þetta ekki stíga mér til höfuðs og hafa áfram augun á takmarkinu. Ég er líka nokkuð viss um að þegar kjörþyngdinni (72 kg) verður náð þá mun ég vilja stefna lengra. En það verður alveg nýr kafli. Núna snýst þetta allt um að komast niður í kjörþyngdina. Ég er orðin hundleið á að vera “í ofþyngd”!
Skil þig mjög vel…en veistu þú´lítur alveg rosalega vel út. Ég held líka að þegar þú ert búin að missa eins mikið og þú þá sé álitið þitt skekkt í einhvern tíma. Svo er nátturlega annað mál maður er aldrei ánægður með myndir af sér….þegar ég var sem grennst fannst mér ég svo feit á öllum myndum í dag skil ég ekki hvað ég var að segja. Haltu áfram að vera eins dugleg og æðisleg og þú ert. Hlakka til að sjá þig í hádeginu.
Veistu þetta er tilfinning sem ég þekki ágætlega og ég bloggaði eitthvað svipað fyrir ca 15-16 mánuðum síðan. Fannst það vera óyfirstíganlegt að komast niður fyrir ákveðna tölu sem ég hafði ekki farið niður fyrir lengi. Held að þetta sé “krísa” sem flestir lendi í. Það sem ég vil segja við þig er að þú ert skynsöm og við vitum að þú ferð létt með þetta, þú getur þetta alveg og við bloggararnir stöndum við bakið á þér:)