Þegar ég keypti hann þá gat ég ekki komið höndunum alla leið inn í ermarnar (nánast alveg samt) og ég átti ekki séns á að hneppa honum. Núna passa hendurnar bara mjög vel og ég get hneppt einni tölu. Vúhú! Vigtin segir -4 kg frá því ég keypti jakkann, en þessi munur segir svo miklu miklu meira! Get ekki beðið eftir að komast almennilega í hann og í draumaheiminum tekst það fyrir áramót!

• Mánudagur: Lyfta
• Þriðjudagur: Hlaupaæfing
• Miðvikudagur: Skvass
• Fimmtudagur: Hlaupaæfing
• Föstudagur: Lyfta
• Laugardagur: Hlaupaæfing
• Sunnudagur: Skvass

Hugmyndin er að sunnudagsæfingin sé bara sólo-skvassæfing þar sem ég tek létt á því. Þ.e. æfing þar sem keyrslan er ekki mikil, frekar áhersla á tækni en samt þannig að maður svitni við puðið. Virk hvíld er það sem ég vildi sagt hafa. Þannig passa ég að ofkeyra ekki í æfingunum.

Hvíld er oft oftúlkuð. Það getur verið ágætishvíld og afslöppun að synda 1 km eða taka rólega tækniæfingu í skvass. Líkaminn fær að dunda sér við eitthvað nýtt, öðruvísi hreyfingu og af minni ákvefð.

Þetta er bara nákvæmlega það sem ég vildi sagt hafa í síðustu færslu. Ég skransaði aðeins út fyrir, en leiðrétti það strax og málið dautt. Gamla-Heiða hefði farið í “allt ónýtt” fasann því þá var þetta spurning um “í ökkla eða eyra”, “duga eða drepast”, “nú eða aldrei”, “heimsyfirráð eða dauði!” En ekki núna! Þessir fimm (skemmtileg tilviljun) molar sem fóru inn fyrir mínar varir á mánudaginn voru bara fimm molar… ekki heill poki og ég endaði ekki á allsherjar sukki um kvöldið. Ég lét bara staðar numið þarna og hélt mig svo við plan og hef gert síðan. Enda er ég megasátt með það og hef gefið mér nokkur góð klöpp á bak!

Ég held að þessi óþarfa harka mín í eigin garð hafi ekki verið að gera mér neinn greiða. Eða öllu heldur, ég gat aldrei hrósað sjálfri mér fyrir að gera vel því ég hugsaði alltaf sem svo að ég væri að leiðrétta öll mistökin mín, ég var alltaf í mínus, sama hversu vel ég gerði. Í staðinn fyrir það niðurdrepandi viðhorf ætla ég að gefa mér credit fyrir það sem ég er að gera vel: Ég er að æfa stíft og ég er að leggja mig alla fram á æfingum. Ég er að borða eftir plani og er að leggja mig alla fram í mataræðinu. Það er erfitt fyrir mig að halda mataræðinu góðu (núverandi líkamsástand sannar það) og þess vegna er í góðu lagi að segja “flott, vel gert” þegar planinu er fylgt í stað þess að segja “já minna má það ekki vera, þér er nær að hafa étið þetta á þig.” Hvort ætli sé uppbyggilegra?

Sjálfs-hvatning… hún er málið.

Ég vaknaði síðan á sunnudaginn nokkuð hress og engin þynnka (guði sé lof) enda var ég dugleg að drekka vatn með víninu. Fór síðan seinni part dagsins og tók góða skvassæfingu. Mataræðið í gær var semsagt frábært, þrátt fyrir smá sukk á laugardagskvöldið. Ég var ánægð með það því oft hefur mér reynst erfitt að koma mér aftur inn á plan eftir svona planað hliðarspor.

Ég vil meina að hreyfingin haldi mér við efnið. Ef ég veit að ég er að fara í ræktina daginn eftir svona sukk þá drekk ég minna (svo ég verði ekki þunn) og ég borða betur daginn eftir, því ég vil hafa næga orku í hreyfinguna og næra líkamann rétt fyrir átökin.

En svo bregðast krosstré sem önnur tré… í morgun var samstarfskona mín mætt með nammi frá útlöndum! Og ég er búin að éta fimm súkkulaðimola. Í staðinn fyrir að óskapast yfir því og fara síðan í fórnarlambsfasa sem endar með “núna er allt ónýtt” og símtali í vælubílinn að þá ætla ég bara að ákveða að fá mér ekki meira. Ég klippi bara aðeins af kolvetnaskammtinum það sem eftir er dags og læt þetta ekki trufla mig. Ef ég geri það er ég nokkuð viss um að þetta muni ekki hafa teljandi áhrif á vigtun næstu viku. Aftur á móti, ef ég vel hina leiðina held ég áfram að borða og líklega stefnir þá hratt í “allt ónýtt” stemmarann með tilheyrandi niðurrifi, auknum líkum á skrópi á æfingar og þyngdaraukningu.

Þar sem ég vel hvernig ég bregst við smávægilegum hliðarskrefum að þá tel ég fyrrnefndu leiðina mun betri: Ég held bara áfram þaðan sem frá var horfið og stefni aftur á góða mælingu næsta laugardag!

… Já og svona meðan ég man: Ég er hef tekið æfingu á hverjum degi síðastliðnar tvær vikur og síðastliðna viku hefur mataræðið verið frábæt. Það þarf meira en fimm litla súkkulaðimola til að hafa áhrif á svona heilsuskriðþunga.

En gærdagurinn var frábrugðinn. Ég fór á hlaupaæfingu í -4°C og færðin var nokkuð erfið; snjór úti um allt og maður gat ekki hlaupið í sínum eðlilega takti nema á köflum. Þrátt fyrir afbragðshálkugorma þá var erfitt að hlaupa í snjónum þegar hann var orðinn dýpri og götur illa ruddar.

Af þessum sökum var ég mun hægari en venjulega. Ég var reyndar líka stútfull af harðsperrum enda búin að taka duglega á því í ræktinni upp á hvern einasta dag og kuldinn var líka að draga svolítið úr þolinu. En hvað um það, samt var hlaupið… en hlaupið var hægt. Enn eina ferðina var ég lang-síðust í hópnum og snjóspólandi úti í dimmunni. Ég datt í neikvæðnigírinn. Fór að hugsa um að ég yrði nú alltaf síðust í þessum hlaupahóp og að þetta væri svo erfitt af því ég væri að hlaupa með 25-30 aukakíló (ímyndið ykkur að þvælast alltaf um með hámarks leyfðan farangur þegar þið farið til útlanda) og annað viðlíka væl. En, svo hugsaði ég bara með mér. Myndi ég einhvern tímann tala svonavið vinkonu mína sem væri að leggja sig alla fram við að bæta sig og ná árangri? Nei, aldeilis ekki. Af hverju er ég þá svona ógeðslega hörð við sjálfa mig?

Þótt maður vilji ná árangri og pína sig áfram (og vera harður við sig þar sem er í góðu lagi) þá hjálpar svona sjálfsvorkunn manni ekkert. Þannig að í miðju hlaupi ákvað ég að skipta um tón og líta á hlutina í réttu samhengi. Í gær hljóp ég 7 km á meðalpace ca. 7:00-7:30 í frosti, í éljagangi og í vægast sagt ömurlegu færi. Þetta er sama pace- og meira að segja hraðara pace en ég var að halda þegar ég byrjaði að hlaupa í sumar! Og já, þá gat ég nú ekki hlaupið samfleitt mjög lengi heldur. Núna er ég að hlaupa ca. 25 km á viku án vandræða. Þegar ég byrjaði í hlaupahópnum skrifaði ég í æfingadagbókina eftir hverja æfingu að ég hefði labbað upp brekkur. Núna hleyp ég upp brekkur og það í skítafæri. Ég náði því að ljúka hlaupinu í góðu stuði og bara nokkuð ánægð með sjálfa mig.

Maður verður að minna sig á að viðmiðunin verður að vera maður sjálfur. Ég er að bæta mig mjög mikið miðað við sjálfa mig fyrir nokkrum mánuðum og jafnvel vikum. Það þýðir ekkert fyrir mig að bera mig saman við hlaupahópinn því þau eru auðvitað að bæta sig líka og eru bara á allt öðrum stað. Ég veit að um leið og kílóin fara að plokkast af að þá mun hraðinn aukast. Þar að auki tekur tíma að bæta sig og bæting verður ekki alltaf milli vikna. Ég þarf ekki að líta lengra aftur en 1-2 mánuði til að sjá bætingu og ég hlakka til að sjá árangurinn eftir ár!

Ég áttaði mig á því að dirfkrafturinn minn í mataræðinu er að sjá árangur, það er pay-off-ið mitt. Ég tók því upp á því að útbúa excel-skjal sem inniheldur allar upplýsingarnar mínar. Fyrsti flipinn er vikuleg matardagbók þar sem auðvelt er að skrifa inn og haka við eftir þörfum. Ég fylgist með öllu sem ég borða og líka hversu dugleg ég er í vatninu. Næsti flipi er þyngdin, sá þriðji ummálsmælingar og sá fjórði progress-myndir. Hreyfingin er líka nákvæmlega skráð. Þetta skjal er fastur hluti af morgun- og kvöldverkunum. Þar sem ég er algjör sökker fyrir skipulagi og sérstaklega tölfræði þá er þetta ótrúlega hvetjandi.

Mér gengur aldrei neitt nema að hafa mjög sterkan ramma utan um mataræði og hreyfingu og eins að skrásetja það sem ég er að gera. Kosturinn við að skrásetja er bæði hvatningin og svo hitt að þegar illa gengur er auðveldlega hægt að bera vikur saman við vikur þar sem vel gekk og vonandi finna vandamálið. Greiningartól og hvatningartól!

Mér líður loksins eins og ég hafi fundið hvatann og drifkraftinn sem mig vantaði í mataræðinu og líður eins og allt sé að smella eftir mikið streð og pælingar. Ég er búin að koma mér í góða, þægilega rútínu og nú þarf tíminn bara að vinna sitt verk meðan ég fylgi súper-ofur-frábæra matar- og hreyfingaplaninu mínu!

Nú er vetur konungur búinn að hertaka landið og þar sem ég hleyp er klaki, snjór og hreint út sagt mjög slæmt færi. Ég brá því á það ráð að kaupa hálkugorma. Hálkugormar? Hvað í ósköpunum er það?

Þetta eru hálkugormar: Ýttu hérna

Ég fjárfesti í einu svona pari og nota á hlaupunum. Þetta er líka mjög heppilegt í fjallgöngur eða bara göngur að vetri til. Ég er gríðarlega hálkuhrædd (eftir að hafa afrekað það að rotast tvisvar við að detta í hálku) og hef alls ekki viljað fara út að hlaupa í snjó og hálku en eftir að ég fékk þessa gorma þá er þetta ekkert mál. Maður hleypur bara afslappaður og treystir því að gripið sé gott, sem það er. Æðislegt!

Þannig að: Upp úr sófanum og út að hlaupa. Ef það er mjög kalt (í gær hljóp ég í -3°C) þá er bara að skella sér í föðurlandið, setja á sig húfu og vettlinga. Ekkert væl!

Þessi hlaupastíll er til þess fallinn að minnka allt álag á liði, .t.d. ökla, hné, mjöðm og mjóbak. Ég er svo heppin að hafa ekki fundið neina verki þegar ég hleyp, en hver veit hvort maður gæti þróað það með sér seinna meir, einmitt út af kolröngum hlaupastíl.

Það var svolítið skrýtin tilfinning að eiga að halla sér fram, hlaupa meira á tánum og hlaupa á miklu meira tempó (ekki hraðar, heldur örar) en maður er vanur. Við fengum haug af heimalærdómi sem prófaður verður næstu tvær vikur áður en komið er að fyrsta æfingatímanum. Í æfingatímanum tekur þjálfarinn okkur fyrir eitt og eitt og lagfærir hlaupastílinn. Vonandi nær að komast í þennan rythma á næstu tveimur vikum og vonandi þarf að laga sem minnst. En ég hlakka til að fara út að hlaupa á morgun að prófa allar nýjungarnar!